Showing posts with label Тэмдэглэл. Show all posts
Showing posts with label Тэмдэглэл. Show all posts
Friday, May 7, 2010
Миний дуртай хичээл, миний амьдрал, миний хайр…
2005 он. Би есдүгээр ангид байсан санагдана. Шинэ оны эхний өдөр сайхан унтаж амрах төлөвлөгөөтэйгөөр урьд шөнөжингөө шинэ жилийн баярт зориулсан телевизийн хөтөлбөр үзсэн юм. Яг сайхан унтаж байсан чинь утас дугарч арван жилийн математикийн багш маань өнөөдөр 10 цагаас хоёрдугаар сургууль дээр математикийн олимпиадтай очоорой гээд амрах төлөвлөгөөг маань үгүй хийлээ.
Гадаа цас том том бударч ороод би гэдэг хүн “ямар юм нь шинэ оны эхний өдөр амрахгүй олимпиад энэ тэр зохион байгуулаад явж байдаг байнаа гэсэн юм бодсон шиг ” хоёрдугаар сургуулийн зүг дурамжхан алхална. Яваад очсон чинь Нямдаваа багшийн нэрэмжит “Мэдээний цаг ” бүлгийн анхдугаар олимпиадыг хотоос шавь нар нь ирж зохион байгуулж байгаа гээд МУИС-ийн 2-р курсын 2 оюутан ах бас манай дээд үеийн Далайжаргал, Гомбодорж ах нар байлаа.
Энэ олимпиадад би 10 ангид дэвшиж орж мөнгөн медаль бас уран бодолтийн шагнал авч байсан шиг санагдаж байна. Тэр үед л би анх Цагааныгаа харж байсан юм. Тухайн үед мундаг ах байна даа гээд л өнгөрч байсан.
2006 он. “Мэдээний цаг” бүлгийн хоёрдугаар олимпиад 1 сарын 1-нд болно гэж хүлээсэн боловч болоогүй, он нэлээн гаргаад МУИС-ийн оюутнуудын амралтаар болсон санагдана. Энэ удаагийн олимпиадад аравдугаар ангидаа түрүүлсэн. Энэ жил би аравдугаар ангиа төгсөж оюутан болох жил байлаа. Нөгөө миний мундаг ах гэж бодоод өнгөрсөн ах бас ирсэн олимпиадын дараа аравдугаар ангийн олимпиадад орсон хүүхдүүд дээр очоод за ямар сургууль авья гэж бодож байна даа гээд амыг нь асууж байгаад над дээр ирсэн. Би тухайн үедээ болно доо. Эдийн засаг л сонирхоод байгаа гэхэд миний дэмжих чиглэлийн хүн биш байна, одоо ямар хүн болохоо мэдэхгүй байгаа хүнч дээ ухааны юм хэлчээд явсан.
Би айлын том охин, надад хамаатан саднуудаас маань зөвлөөд хэлээд өгөх хүн байдаггүй багаасаа өөрийнхөө бор зүрхээрээ л сурч, аливаад хандаж ирсэн болохлоор хүн надаас юм асуугаад би тэр асуултанд нь уначихаж байгаа юм шиг санагдаад болж өгөхгүй байхлаар нь нөгөө мундаг ахаас зөвлөгөө, тусламж авахаар мессеж бичиж байсан санагдана. Гэхдээ тухайн үедээ найз охин энэ тэр нь болно гэж болод битгий хэл зүүдэлж ч байгаагүй юм шүү. Тухайн үед зарим зүйлийн талаар асууж байгаад өнгөрч, цагаан сараар бүх хүмүүст сар шинийн мэндчилгээ явуулангаа нөгөө ахруугаа явуулсан чинь хариу ирж янз бүрийн юм ярьж байгаад нэг мэдсэн чинь найз охин энэ тэр болоод, би найз охин нь болоод явсан байсан.
Би математикийн хичээлд бага ч гэсэн бусдаас илүү байсандаа одоо болтол баярлаж явдаг юм. Яагаад гэвэл энэ хичээлп дуртай байснаараа би тэмцэх чадвар, шудрага ёс зэрэг амьдралын олон зүйлийг ойлгож аваад зогсохгүй ирээдүйнхээ мэргэжлийг сонгож, мөн хамгийн чухал хайртай хүнээ энэ л хичээлийн ач тусаар олж авсан гэж боддог шүү.
Тухайн үедээ нөгөө мундаг ахыг чинь та гэсээ байгаад санамсаргүй найз охин нь болсон хэрнээ чи гэж дуудаж чадахгүй та гэсээр л өдийг хүрчээ. Цаашдаа ч чи гэж дуудаж чадахгүй биз.
2010 он. Тэр үеээс хойш аль хэдийн 4 жилийг ардаа орхижээ. Энэ хугацаанд бид хоёр олон сайхан дурсгалтай мөчүүдийг хамтдаа өнгөрүүлж, басхүү хүнд үеүүдийг ч хамтдаа даваад л гарчээ. Цаашид ч хамтдаа бусдын төлөө, нэг нэгнийхээ төлөө олон жил зүтгэх байх.
“Хэрвээ та хэн нэгэн залуу, бүсгүйтэй хөтлөлцөөд алхаж байхүедээ өөр хэн нэгнийг ийм итгэлтэйгээр гарыг нь атгахгүй юм шиг санагддаг уу, аль эсвэл өөрийн хүнтэй ингээд хөтлөлцөөд явж чадахгүй юм шиг санагддаг уу. Хэрвээ тийм бол тэрхүү хүн тань таны сэтгэлээ өгсөн хайртай хүн чинь мөн гэж би бодож байна. Түүнийгээ бүү алдаарай, учир нь ахиад тийм гарыг та олох нь эргэлзээтэй шүү дээ .”
Цагаан гэдэг бусдын төлөө гэсэн сэтгэлтэй, эгэл жирийн багш залуу бол миний хэзээ ч гарыг нь тавихгүй дээ гэж бодож явдаг хүн маань …
Гадаа цас том том бударч ороод би гэдэг хүн “ямар юм нь шинэ оны эхний өдөр амрахгүй олимпиад энэ тэр зохион байгуулаад явж байдаг байнаа гэсэн юм бодсон шиг ” хоёрдугаар сургуулийн зүг дурамжхан алхална. Яваад очсон чинь Нямдаваа багшийн нэрэмжит “Мэдээний цаг ” бүлгийн анхдугаар олимпиадыг хотоос шавь нар нь ирж зохион байгуулж байгаа гээд МУИС-ийн 2-р курсын 2 оюутан ах бас манай дээд үеийн Далайжаргал, Гомбодорж ах нар байлаа.
Энэ олимпиадад би 10 ангид дэвшиж орж мөнгөн медаль бас уран бодолтийн шагнал авч байсан шиг санагдаж байна. Тэр үед л би анх Цагааныгаа харж байсан юм. Тухайн үед мундаг ах байна даа гээд л өнгөрч байсан.
2006 он. “Мэдээний цаг” бүлгийн хоёрдугаар олимпиад 1 сарын 1-нд болно гэж хүлээсэн боловч болоогүй, он нэлээн гаргаад МУИС-ийн оюутнуудын амралтаар болсон санагдана. Энэ удаагийн олимпиадад аравдугаар ангидаа түрүүлсэн. Энэ жил би аравдугаар ангиа төгсөж оюутан болох жил байлаа. Нөгөө миний мундаг ах гэж бодоод өнгөрсөн ах бас ирсэн олимпиадын дараа аравдугаар ангийн олимпиадад орсон хүүхдүүд дээр очоод за ямар сургууль авья гэж бодож байна даа гээд амыг нь асууж байгаад над дээр ирсэн. Би тухайн үедээ болно доо. Эдийн засаг л сонирхоод байгаа гэхэд миний дэмжих чиглэлийн хүн биш байна, одоо ямар хүн болохоо мэдэхгүй байгаа хүнч дээ ухааны юм хэлчээд явсан.
Би айлын том охин, надад хамаатан саднуудаас маань зөвлөөд хэлээд өгөх хүн байдаггүй багаасаа өөрийнхөө бор зүрхээрээ л сурч, аливаад хандаж ирсэн болохлоор хүн надаас юм асуугаад би тэр асуултанд нь уначихаж байгаа юм шиг санагдаад болж өгөхгүй байхлаар нь нөгөө мундаг ахаас зөвлөгөө, тусламж авахаар мессеж бичиж байсан санагдана. Гэхдээ тухайн үедээ найз охин энэ тэр нь болно гэж болод битгий хэл зүүдэлж ч байгаагүй юм шүү. Тухайн үед зарим зүйлийн талаар асууж байгаад өнгөрч, цагаан сараар бүх хүмүүст сар шинийн мэндчилгээ явуулангаа нөгөө ахруугаа явуулсан чинь хариу ирж янз бүрийн юм ярьж байгаад нэг мэдсэн чинь найз охин энэ тэр болоод, би найз охин нь болоод явсан байсан.
Би математикийн хичээлд бага ч гэсэн бусдаас илүү байсандаа одоо болтол баярлаж явдаг юм. Яагаад гэвэл энэ хичээлп дуртай байснаараа би тэмцэх чадвар, шудрага ёс зэрэг амьдралын олон зүйлийг ойлгож аваад зогсохгүй ирээдүйнхээ мэргэжлийг сонгож, мөн хамгийн чухал хайртай хүнээ энэ л хичээлийн ач тусаар олж авсан гэж боддог шүү.
Тухайн үедээ нөгөө мундаг ахыг чинь та гэсээ байгаад санамсаргүй найз охин нь болсон хэрнээ чи гэж дуудаж чадахгүй та гэсээр л өдийг хүрчээ. Цаашдаа ч чи гэж дуудаж чадахгүй биз.
2010 он. Тэр үеээс хойш аль хэдийн 4 жилийг ардаа орхижээ. Энэ хугацаанд бид хоёр олон сайхан дурсгалтай мөчүүдийг хамтдаа өнгөрүүлж, басхүү хүнд үеүүдийг ч хамтдаа даваад л гарчээ. Цаашид ч хамтдаа бусдын төлөө, нэг нэгнийхээ төлөө олон жил зүтгэх байх.
Өнөөдөр миний нөгөө мундаг ах, миний хайртай залуу маань энэ хорвоод мэндлээд 25 нас хүрч байна. Ингээд хайрдаа төрсөн өдрийн мэнд хүргэе.
“Хэрвээ та хэн нэгэн залуу, бүсгүйтэй хөтлөлцөөд алхаж байхүедээ өөр хэн нэгнийг ийм итгэлтэйгээр гарыг нь атгахгүй юм шиг санагддаг уу, аль эсвэл өөрийн хүнтэй ингээд хөтлөлцөөд явж чадахгүй юм шиг санагддаг уу. Хэрвээ тийм бол тэрхүү хүн тань таны сэтгэлээ өгсөн хайртай хүн чинь мөн гэж би бодож байна. Түүнийгээ бүү алдаарай, учир нь ахиад тийм гарыг та олох нь эргэлзээтэй шүү дээ .”
Цагаан гэдэг бусдын төлөө гэсэн сэтгэлтэй, эгэл жирийн багш залуу бол миний хэзээ ч гарыг нь тавихгүй дээ гэж бодож явдаг хүн маань …
Цааш унших...
Friday, April 23, 2010
Хэзээ ч мартахгүй тус буюу Орос хэлний туслагч...
2006 оны намар МУИС-ЭЗСургуулийн Банкны нэгдүгээр ангид элсэн ороод байсан үе. Шинэ анги хамт олон, шинэ найз нөхөд, шинэ сургууль гээд бүх л зүйл шинэ байлаа.
Нэгдүгээр курст олон хичээлтэй (бараг 11 хичээл байсан санагдана.) уншаад байхад дуусахгүй, хийгээд байхад цаана нь даалгавар ихтэй юм шиг санагддаг байсан. Мөн Орос, Англи хэлийг зэрэг долоо хоногт 4, 6 цагаар ордог. Англи хэлийг нэг юм өөрөө болгоод байна. Харин орос хэлийг бол үгээ зөв уншихаас эхлээд л асуудалтай тулгардаг байлаа(арван жилд орос хэл үзэж байгаагүй миний хувьд амаргүй даваа).
Ядаж байхад муугаа мэдэхгүй хамгийн эхний эгнээний, эхний ширээнд суудаг(бүтэн жил суусан даа), багш (одоогийн УИХ гишүүн Алтай гуайн эхнэр Гандисүрэн багш) хамгийн түрүүнд надаас асууж, би буруу хариулж багшийн уурийг хүргээд багш цаашлаад бусад хүмүүсийг загнаж гарна. Эхний нэг, хоёр сар нэг иймэрхүү байдалтай өнгөрсөн. Гэхдээ байнга загнуулаад байна гэж юу байхав өөрөө хичээж, олон сайн найз нөхдийнхөө дэмжлэгтэйгээр дараа дараагийн саруудад арай бага загнуулж, багш маань ч намайг хамгийн түрүүнд биш, хамгийн сүүлд асуудаг болсон.
Найзуудын дундаас Өлзийхутаг маань надад хамгийн их тус болж, надтай бүтэн жил нэг ширээнд суусанд нь би одоо болтол баярладаг юм. Чадахгүй, ойлгохгүй байгаа зүйлийг маань зааж өгдөг, наддаа л мундаг туслагч, аврагч маань байсан даа.
Бусад хүмүүсийн хувьд, магадгүй Өлзийгийн хувьд хичээл дээр ганц хоёр зүйл хэлж өгөх нэг их гайхмаар, сүртэй зүйл байгаагүй байж болно. Гэхдээ миний хувьд үнэхээр том тус байсан, үүний хажуугаар Өлзийгийнхөө олон сайхан зан чанарыг таньж нэг сайн найзаа олж авсандаа үргэлж баярладаг юм.Монгол ардын сайхан зүйр үг байдаг даа.
Тэнхлүүн явахад тэмээгээр тусласнаас
Тэвдэж явахад тэвнээр тусла гэж...
Найз маань 2008 онд Унгар улсад улсын тэтгэлэгээр суралцахаар хөлгийн жолоо залаад 2 жил өнгөрчээ. Бид уулзаагүй 2 жил болж, хааяаа хааяаа мессенжерт таарахаараа олон зүйлийн талаар ярилцана. Хичээл ном, хайр сэтгэл, ангийнхан, ирээдүй зорилго зорилт гээд л ...
Мөн нэгнийгээ урамын үгээр тэтгэдэг хүмүүс дээ. Өлзий маань миний хувьд сайн найз төдийгүй хүндэлж явдаг хүн маань. Харин найздаа би сайн найз байж тус нэмэр болж чадсан эсэхээ мэдэхгүй юм.
Өчигдөр найз маань 21 нас хүрсэн. Найздаа алсаас ч болов төрсөн өдрийн мэнд хүргэнэ гэж олон өдрийн өмнөөс бодсон хэрнээ чадсангүй.
Ингээд хайрт найздаа хожимдсон ч гэсэн төрсөн өдрийн мэнд хүргэе.
Хичээгээд л байгаарай миний найз, хэнээс ч дутахгүй чадвар чамд байгаа.
Найз нь 2 жилийн өмнө явахад нь тэмдэглэлийн дэвтэр дээр нь бичиж байсан үгээ дахиад бичье: Миний найз гадаад оронд Сундуйн Өлзийхутаг гэдэг хүний хувиар биш Монгол улсын чадварлаг залуучуудын төлөөлөл болж байгаа шүү найздаа амжилт хүсье.
Харин орос хэлний хувьд гэвэл би орос хэлийг ус цас шиг сураагүй ч хичээлийн дүн гарах болоход сайн дүн авч чадсан, багш маань ч надад уурлахаа больсон. Бүтэн жил тэвчээр гаргаж хамгийн эхний ширээнд суусан гэж магтсан шүү. хэхэ
Цааш унших...
Нэгдүгээр курст олон хичээлтэй (бараг 11 хичээл байсан санагдана.) уншаад байхад дуусахгүй, хийгээд байхад цаана нь даалгавар ихтэй юм шиг санагддаг байсан. Мөн Орос, Англи хэлийг зэрэг долоо хоногт 4, 6 цагаар ордог. Англи хэлийг нэг юм өөрөө болгоод байна. Харин орос хэлийг бол үгээ зөв уншихаас эхлээд л асуудалтай тулгардаг байлаа(арван жилд орос хэл үзэж байгаагүй миний хувьд амаргүй даваа).
Ядаж байхад муугаа мэдэхгүй хамгийн эхний эгнээний, эхний ширээнд суудаг(бүтэн жил суусан даа), багш (одоогийн УИХ гишүүн Алтай гуайн эхнэр Гандисүрэн багш) хамгийн түрүүнд надаас асууж, би буруу хариулж багшийн уурийг хүргээд багш цаашлаад бусад хүмүүсийг загнаж гарна. Эхний нэг, хоёр сар нэг иймэрхүү байдалтай өнгөрсөн. Гэхдээ байнга загнуулаад байна гэж юу байхав өөрөө хичээж, олон сайн найз нөхдийнхөө дэмжлэгтэйгээр дараа дараагийн саруудад арай бага загнуулж, багш маань ч намайг хамгийн түрүүнд биш, хамгийн сүүлд асуудаг болсон.
Найзуудын дундаас Өлзийхутаг маань надад хамгийн их тус болж, надтай бүтэн жил нэг ширээнд суусанд нь би одоо болтол баярладаг юм. Чадахгүй, ойлгохгүй байгаа зүйлийг маань зааж өгдөг, наддаа л мундаг туслагч, аврагч маань байсан даа.Бусад хүмүүсийн хувьд, магадгүй Өлзийгийн хувьд хичээл дээр ганц хоёр зүйл хэлж өгөх нэг их гайхмаар, сүртэй зүйл байгаагүй байж болно. Гэхдээ миний хувьд үнэхээр том тус байсан, үүний хажуугаар Өлзийгийнхөө олон сайхан зан чанарыг таньж нэг сайн найзаа олж авсандаа үргэлж баярладаг юм.Монгол ардын сайхан зүйр үг байдаг даа.
Тэнхлүүн явахад тэмээгээр тусласнаас
Тэвдэж явахад тэвнээр тусла гэж...
Найз маань 2008 онд Унгар улсад улсын тэтгэлэгээр суралцахаар хөлгийн жолоо залаад 2 жил өнгөрчээ. Бид уулзаагүй 2 жил болж, хааяаа хааяаа мессенжерт таарахаараа олон зүйлийн талаар ярилцана. Хичээл ном, хайр сэтгэл, ангийнхан, ирээдүй зорилго зорилт гээд л ...
Мөн нэгнийгээ урамын үгээр тэтгэдэг хүмүүс дээ. Өлзий маань миний хувьд сайн найз төдийгүй хүндэлж явдаг хүн маань. Харин найздаа би сайн найз байж тус нэмэр болж чадсан эсэхээ мэдэхгүй юм.
Өчигдөр найз маань 21 нас хүрсэн. Найздаа алсаас ч болов төрсөн өдрийн мэнд хүргэнэ гэж олон өдрийн өмнөөс бодсон хэрнээ чадсангүй.
Ингээд хайрт найздаа хожимдсон ч гэсэн төрсөн өдрийн мэнд хүргэе.
Хичээгээд л байгаарай миний найз, хэнээс ч дутахгүй чадвар чамд байгаа.
Найз нь 2 жилийн өмнө явахад нь тэмдэглэлийн дэвтэр дээр нь бичиж байсан үгээ дахиад бичье: Миний найз гадаад оронд Сундуйн Өлзийхутаг гэдэг хүний хувиар биш Монгол улсын чадварлаг залуучуудын төлөөлөл болж байгаа шүү найздаа амжилт хүсье.
Харин орос хэлний хувьд гэвэл би орос хэлийг ус цас шиг сураагүй ч хичээлийн дүн гарах болоход сайн дүн авч чадсан, багш маань ч надад уурлахаа больсон. Бүтэн жил тэвчээр гаргаж хамгийн эхний ширээнд суусан гэж магтсан шүү. хэхэ
Цааш унших...
Sunday, April 4, 2010
Дүүгийн төрсөн өдөр ба "Помогите нам"
Манай ээж айлын арван хүүхдийн хамгийн том нь, харин ах бид хоёр бол ээжийн дүү нарын хүүхдүүдийнх нь том агаа, аниа нар нь гэх үү дээ.
Зарим хүмүүс оюутны байранд байж үзээгүй оюутныг оюутан гэдэггүй юм гээд л байдаг юм. Би гэдэг хүн нэгдүгээр курсээсээ л эхлээд ээжийнхээ дүүгийнд оюутны 4 жилийг өнгөрөөж байна даа. Хүмүүс намайг оюутан биш гэхгүй л байна (Амьдралд хандах хандлага, биеээ авч явах гээд олон зүйлээр ялгардаг байх л даа).Эгч маань охин хүү хоёртой.Эгчийндээ энэ дөрвөн жилийн хугацааг өнгөрүүлэхдээ хэзээ ч би өөрийгөө өөр айлын хүүхэд гэж бодож явсангүй. Хоёр дүүгээ ч гэсэн төрсөн дүү шигээ л бодож явлаа.
Дүү Хишигт маань өнөөдөр 18 нас хүрч байгаа.
Багаасаа бие нь өвдөөд хичээл номондоо жаахан тааруу хүүхэд байсан болохлоор тийм сайн сурлагатай байгаагүй ч гэсэн өөрийн хичээл зүтгэлээрээ сонирхож байсан сургуульдаа элсэн орсон. Дүүгийн маань зан гэвэл хүний төлөө их санаа зовдог, өөрөө нэмэр болж чадахгүй ч гэсэн дандаа санаа зовж өөрийгөө бухимдуулдаг (яг л ээж шигээ. Эгч маань бас л хүн болгонд санаа зовж явдаг юм). Бас жаахан ууртай (уурлаад шалихгүйээ удаад л нэг цаг болдийн).
Өчигдөр өглөө босоод л "Би оройны хоол хийнэ шүү, Отгоо эгч та өдрийн хоол хийгээрэй" гэхээр нь нэг их тоогоогүй тэгээрэй гэсн юм яриад л өнгөрсөн. Орой нь та нар миний 17 насны сүүлийн хоолийг идэж байна шүү дахиад идье гэсэн ч боломжгүй гэсэн наргиан болоод л өнгөрсөн.
Зурхайд итгэдэг, Эгчтэйгээ үеийн найз охинтойгоо ярьж байгаа юм шиг л хамаагүй ярьчихдаг, хөлбөмбөг хамтдаа үздэг дүүдээ аз жаргал эрүүл энхийг хүсээд төрсөн өдрийн мэнд хүргэе.
Өнөөдөр 2 эрэгтэй дүүтэйгээ дүүгийнхээ төрсөн өдрийг тэмдэглэж цуг "Помогите нам" гэдэг киног үзлээ. Ойрд кино театрт кино үзээгүй болохлоор сайхан л байлаа.
"Помогите нам"-н хувьд гэвэл, Энэ кинонд 1990-ээд оны дунд үеийн урагшаа БНХАУ, хойшоо ОХУ-руу гарч наймаа хийдэг хүмүүсийн тухай, тэдний амьдралын төлөө тэмцэл, хүн чанар, нэг нэгэндээ итгэх итгэлийг 23-р хурдан галт тэргэнд суусан 20 орчим хүний үйл хөдлөлөөр дажгүй дүрсэлжээ.
Нэг үзчихэд буруудахгүй байх гэж бодож байна.
Цааш унших...
Зарим хүмүүс оюутны байранд байж үзээгүй оюутныг оюутан гэдэггүй юм гээд л байдаг юм. Би гэдэг хүн нэгдүгээр курсээсээ л эхлээд ээжийнхээ дүүгийнд оюутны 4 жилийг өнгөрөөж байна даа. Хүмүүс намайг оюутан биш гэхгүй л байна (Амьдралд хандах хандлага, биеээ авч явах гээд олон зүйлээр ялгардаг байх л даа).Эгч маань охин хүү хоёртой.Эгчийндээ энэ дөрвөн жилийн хугацааг өнгөрүүлэхдээ хэзээ ч би өөрийгөө өөр айлын хүүхэд гэж бодож явсангүй. Хоёр дүүгээ ч гэсэн төрсөн дүү шигээ л бодож явлаа.
Дүү Хишигт маань өнөөдөр 18 нас хүрч байгаа.
Багаасаа бие нь өвдөөд хичээл номондоо жаахан тааруу хүүхэд байсан болохлоор тийм сайн сурлагатай байгаагүй ч гэсэн өөрийн хичээл зүтгэлээрээ сонирхож байсан сургуульдаа элсэн орсон. Дүүгийн маань зан гэвэл хүний төлөө их санаа зовдог, өөрөө нэмэр болж чадахгүй ч гэсэн дандаа санаа зовж өөрийгөө бухимдуулдаг (яг л ээж шигээ. Эгч маань бас л хүн болгонд санаа зовж явдаг юм). Бас жаахан ууртай (уурлаад шалихгүйээ удаад л нэг цаг болдийн).
Өчигдөр өглөө босоод л "Би оройны хоол хийнэ шүү, Отгоо эгч та өдрийн хоол хийгээрэй" гэхээр нь нэг их тоогоогүй тэгээрэй гэсн юм яриад л өнгөрсөн. Орой нь та нар миний 17 насны сүүлийн хоолийг идэж байна шүү дахиад идье гэсэн ч боломжгүй гэсэн наргиан болоод л өнгөрсөн.
Зурхайд итгэдэг, Эгчтэйгээ үеийн найз охинтойгоо ярьж байгаа юм шиг л хамаагүй ярьчихдаг, хөлбөмбөг хамтдаа үздэг дүүдээ аз жаргал эрүүл энхийг хүсээд төрсөн өдрийн мэнд хүргэе.
Өнөөдөр 2 эрэгтэй дүүтэйгээ дүүгийнхээ төрсөн өдрийг тэмдэглэж цуг "Помогите нам" гэдэг киног үзлээ. Ойрд кино театрт кино үзээгүй болохлоор сайхан л байлаа.
"Помогите нам"-н хувьд гэвэл, Энэ кинонд 1990-ээд оны дунд үеийн урагшаа БНХАУ, хойшоо ОХУ-руу гарч наймаа хийдэг хүмүүсийн тухай, тэдний амьдралын төлөө тэмцэл, хүн чанар, нэг нэгэндээ итгэх итгэлийг 23-р хурдан галт тэргэнд суусан 20 орчим хүний үйл хөдлөлөөр дажгүй дүрсэлжээ.
Нэг үзчихэд буруудахгүй байх гэж бодож байна.
Цааш унших...
Monday, December 14, 2009
Утсаа алдах шахлаа ш дээ..
Манай гэр сургуулиасаа 10 минут яваад хүрэх газар байдаг болохлоор би оюутны виза хэрэглэлгүй мөн автобусанд нэг их олон суулгүй оюутны 3 жилийг өнгөрүүлжээ. Гэр сургуулийн хооронд ихэнхдээ явдаг болохоор визаны хэрэг ч гардаггүй. Энэ нь зарим талаараа сайн боловч зарим нэг талаараа дутагдалтай юмаа.
Жишээ нь: ихэнхдээ гэр сургууль гэсэн маршруттай надад заримдаа өөр чиглэлд явах хэрэг гарахад адаглаад л ямар автобусанд суухаа хааяаа мэдэхээ больчихно, олон дахин автобусанд суувал мөнгөө бодож жаахан харамсана.
Би ажилдаа өглөө 9:00 гэхэд очсон байх ёстой. Уг нь нэг их цаг бүртгээд байдаггүй ч би өөртөөө хариуцлагатай байх үүднээс цагаа барихыг их хичээнэ. Ингэхлээр хааяаа цаг маань дөхөөд хоцрох шинжтэй болвол аль эсвэл хүйтэн даарах гээд байвал сэтгэлээ хуурч автобусанд мөнгө төлж суух юм. Автобусанд суухдаа би даарахгүй, алхаснаас хурдан ажилдаа очно гэсэн сайхан бодлууд өвөртлөөд л.. Даанч автобуснаас буухдаа энэ бодол маань яах гэж би автобусанд суувдаа зүгээр л тэсээд алхах байж гэсэн бодлоор солигдоно гээч. Учир нь би адхвал 30 минут яваад л ирдэг газар автобус намайг 40-50 минутын хугацаанд авчирдаг (ажилдаа 10-20 минут хоцордог), шахцалдаад хөлөн дээрээ бол гурваас олон удаа гишгүүлж (гишгэсэн хүнд гомдохдоо ямар их шахдаг юм гэж бухимдаж эсээ үхүүлнэ)халтар гуталтай бууна. Ёстой л нээрэн Хүрлээгийн "Эргэлзээ" жүжиг шиг яваад ч байгаа юм шиг, явахгүй ч байгаа юм шиг автобусанд суугаад цаг хэмнээд ч байгаа юм шиг, хэмнээгүй ч юм шиг байх юм даа. Энэ бол автобусанд суухын сөрөг тал.
Давуу тал нь юу гээч?? мэдрэмжтэй, тэнцвэртэй, тэвчээртэй болох. Миний суусан автобус тийм байдаг юмуу аль эсвэл бүх автобус тийм байдаг юмуу замын эргэлт болохоор би бараг согтуу хүн шиг л гуйвна(харин ойрдоо эрүүл болоод байгаа), зогсоогоороо хөдлөхгүй удаан хугацаанд байна гэдэг бас тэвчээр шүү (автобусанд суудал дээр сууна гэдэг бол миний хувьд их азтай өдөр гэсэн үг), өнөөдөр би утсаа алдахаа шахсан (куртикныхаа кармаанд утсаа хийчээд цахилгаандчихсан байсан чинь тайлагдчихсан байхлаар нь гайхаад дахиад цахилгаандсан чинь дахиад тайлагдчихсан байдаг байгаа. Тэгэхээр нь цахилгаандчаад ажиглаад байсан чинь хажууд явж байсан нэг залуу кармаа руу маань гараа явуулж байдаг байна шүү.) гэхдээ хулгайчыг цаг алдалгүй барьж авсан. Харин хулгайч надаас гар хоосон байсангүй, автобусны хариулт 200 төгрөгийг минь хулгайлсан (утасны дэргэд гайгүй байгаа биз.. Автобуснаас буучаад хариултаа бодсон чинь кармаанд утастайгаа хийснээ санав)байна лээ.
Үүнд хэн ч буруугүй зүгээр ч би автобусанд сууж сураагүйдээ л ийм байдалд орж байгаа байх. Нэгдүгээр курсээсээ автобусанд сууж явдаг байсан бол дээрх зүйлс зүгээр л жирийн асуудал байхгүй юу. Удахгүй автобус, халаасны хулгайч 2-н занг таньж дасан зохицох байхаа (ер нь хаа ч явсан болгоомжтой явахад буруудахгүй юм байна шүү). Өдөрт хэдэн арван оюутан, залуус утас, түрийвчээ энэ халаасны хулгайч нарт алддаг болдоо. Цаанаа тэдний ажиллах хүчээ шавхаж байж олсон аль эсвэл аав эжийнх нь сарын цалин байсан гэдгийг бодохоор дургүй хүрч байна.
Цааш унших...
Жишээ нь: ихэнхдээ гэр сургууль гэсэн маршруттай надад заримдаа өөр чиглэлд явах хэрэг гарахад адаглаад л ямар автобусанд суухаа хааяаа мэдэхээ больчихно, олон дахин автобусанд суувал мөнгөө бодож жаахан харамсана. Би ажилдаа өглөө 9:00 гэхэд очсон байх ёстой. Уг нь нэг их цаг бүртгээд байдаггүй ч би өөртөөө хариуцлагатай байх үүднээс цагаа барихыг их хичээнэ. Ингэхлээр хааяаа цаг маань дөхөөд хоцрох шинжтэй болвол аль эсвэл хүйтэн даарах гээд байвал сэтгэлээ хуурч автобусанд мөнгө төлж суух юм. Автобусанд суухдаа би даарахгүй, алхаснаас хурдан ажилдаа очно гэсэн сайхан бодлууд өвөртлөөд л.. Даанч автобуснаас буухдаа энэ бодол маань яах гэж би автобусанд суувдаа зүгээр л тэсээд алхах байж гэсэн бодлоор солигдоно гээч. Учир нь би адхвал 30 минут яваад л ирдэг газар автобус намайг 40-50 минутын хугацаанд авчирдаг (ажилдаа 10-20 минут хоцордог), шахцалдаад хөлөн дээрээ бол гурваас олон удаа гишгүүлж (гишгэсэн хүнд гомдохдоо ямар их шахдаг юм гэж бухимдаж эсээ үхүүлнэ)халтар гуталтай бууна. Ёстой л нээрэн Хүрлээгийн "Эргэлзээ" жүжиг шиг яваад ч байгаа юм шиг, явахгүй ч байгаа юм шиг автобусанд суугаад цаг хэмнээд ч байгаа юм шиг, хэмнээгүй ч юм шиг байх юм даа. Энэ бол автобусанд суухын сөрөг тал.
Давуу тал нь юу гээч?? мэдрэмжтэй, тэнцвэртэй, тэвчээртэй болох. Миний суусан автобус тийм байдаг юмуу аль эсвэл бүх автобус тийм байдаг юмуу замын эргэлт болохоор би бараг согтуу хүн шиг л гуйвна(харин ойрдоо эрүүл болоод байгаа), зогсоогоороо хөдлөхгүй удаан хугацаанд байна гэдэг бас тэвчээр шүү (автобусанд суудал дээр сууна гэдэг бол миний хувьд их азтай өдөр гэсэн үг), өнөөдөр би утсаа алдахаа шахсан (куртикныхаа кармаанд утсаа хийчээд цахилгаандчихсан байсан чинь тайлагдчихсан байхлаар нь гайхаад дахиад цахилгаандсан чинь дахиад тайлагдчихсан байдаг байгаа. Тэгэхээр нь цахилгаандчаад ажиглаад байсан чинь хажууд явж байсан нэг залуу кармаа руу маань гараа явуулж байдаг байна шүү.) гэхдээ хулгайчыг цаг алдалгүй барьж авсан. Харин хулгайч надаас гар хоосон байсангүй, автобусны хариулт 200 төгрөгийг минь хулгайлсан (утасны дэргэд гайгүй байгаа биз.. Автобуснаас буучаад хариултаа бодсон чинь кармаанд утастайгаа хийснээ санав)байна лээ.
Үүнд хэн ч буруугүй зүгээр ч би автобусанд сууж сураагүйдээ л ийм байдалд орж байгаа байх. Нэгдүгээр курсээсээ автобусанд сууж явдаг байсан бол дээрх зүйлс зүгээр л жирийн асуудал байхгүй юу. Удахгүй автобус, халаасны хулгайч 2-н занг таньж дасан зохицох байхаа (ер нь хаа ч явсан болгоомжтой явахад буруудахгүй юм байна шүү). Өдөрт хэдэн арван оюутан, залуус утас, түрийвчээ энэ халаасны хулгайч нарт алддаг болдоо. Цаанаа тэдний ажиллах хүчээ шавхаж байж олсон аль эсвэл аав эжийнх нь сарын цалин байсан гэдгийг бодохоор дургүй хүрч байна.
Цааш унших...
Tuesday, September 1, 2009
9 сарын 1
Өнөөдөр 9 сарын 1.Сургууль, ангийнхандаа:
МУИС-ийн Эдийн Засгийн Сургуулийн нийт багш оюутнууддаа хичээлийн шинэ жилийн мэнд хүргэе!!
2006 оны 9 сарын 1-нд анх оюутан болоод явж байсан маань саяхан санаанд орж байна. Харин одоо бол төгсөх 4-р курсын оюутан, багш нарын хэлдгээр жинхэнэ оюутан болж байна.
Ингээд ангийнхандаа 2009/2010 оны хичээлийн шинэ жилийн мэнд хүргээд сурлага хөдөлмөрийн өндөр амжилт хүсэн ерөөе. Бүгд цуглаж байхад Хэнэггүй Отгоо нь харин гэртээ л байна. Маргааш сургууль номын зүг жолоо залах ñàíààòàé.
Гэр бүлийнхэндээ:
Сурагч хэмээх ангилалаас оюутан хэмээх ангилалд орж байгаа хайрт дүү Б.Хишигт, Б.Баярхүү болон саяхан химийн гүнзгийрүүлсэн сургалттай сургуульд амжилттай шалгалт өгч эмч болон гарааныхаа эхлэлийг тавьж буй хайрт дүү Б.Тэмүүлэн, мөн анги дэвшин суралцаж буй дүү нар болох:
Б.Баянсан
Б.Шийрэвмолом
Б.Отгонбаяр
Б.Болормаа
Б.Зоригтбаатар
Г.Сэвжидням
Б.Төгсбаяр
Г.Ариунболд нартаа хичээлийн шинэ жилийн мэндийг хүргэж, аав ээждээ ачлалтай сайн хүүхдүүд болоорой гэж хүсэн ерөөе.
Найз нартаа:
Нэг нэгнийхээ баяр гунигийг хамтдаа хуваалцаж байдаг хүмүүс бол мэдээж найз нар байдаг. Ингээд найз нар болох:
Б.Уранчимэг ШУТИС-КТМС
Н.Ханджамц МУИС-ОУХС
Т.Дашдорж МУИС-МТС
Б.Лхагвасүрэн Мандах дээд сургууль
Н.Заяажаргал ХҮДС
Б.Батдорж ШУТИС-КТМС
н.Түвшинтулга Монос дээд сургууль
Э.Энх-Амгалан СЭЗДС
Ч.Тогтохцэрэн МУИС-ЭЗС найз нартаа аз жаргал, амжилт бүтээлийн дээдийг хүсэн ерөөе.
Нутаг нэгт дүү нартаа
Баянхонгор аймгийн "Алгоримт" сургалтын төвийн анхны төгсөгчдөөс Эдийн Засгийн Сургуулийг сонгон орж суралцаж буй:
Сэрчинмаа Санхүүгийн менежмент-1
Энхчимэг Банкны менежмент-1 ангийн оюутнуудад хичээлийн шинэ жилийн мэнд хүргэе.
Цааш унших...
Saturday, August 8, 2009
''MONA'' гоо сайханы салон нээлтээ хийлээ.
Одоогоос гурван сарын өмнө "Бизнес төлөвлөлт" хичээлийн төслийн үзэсгэлэнд оролцож "Шахмал түлшний үйлвэр"-ийн төслөө хүмүүст танилцуулж байхад нэгэн эгч бидэн дээр ирээд их сонирхон төслийн маань талаар асууж, бид ч өөрсдийн чадах чинээгээрээ танилцуулсан, тэр эгч бидний танилцуулгыг анхааралтай сонсож байгаад бусад төслүүдийг сонирхохоор явсан. Тэр эгч удалгүй эргэж ирснээ: "Та нар маркетингийн судалгаа хийхгүй биз,гоо сайхны салоны зах зээлийн талаар" гэж хэлэхэд нь бид нар хичээл дээр тиймэрхүү судалгаа хийж байсан, холбогдох хичээлүүдийг нь үзсэн болохоор "хийж чадна" гэхэд, за тэгвэл үзэсгэлэнг чинь дуусахаар хэдүүлээ уулзацгаая гээд утасны дугаар аваад явсан юм. Бидний сэтгэлээ гаргаж хийсэн зүйлийг маань хүн үнэлж бидэнд итгэж болох юм байна гэсэн сэтгэгдэл төрсөнд бид ч дотроо баяртай байлаа.
Орой нь тэр эгчийн ажил дээр уулзахаар болж ямар судалгаа, яах зорилгоор хийх гэж байгаа талаар ярилцахаар очсон юм. Ингээд бид хамтран ажилласан. Бидэнд итгэж өөрийн бизнесийнхээ чухал хэсэг болох зах зээлийн судалгаагаа хийлгэсэн эгч бол Сингапур болон АНУ-д гоо сайхны чиглэлээр мэргэжил эзэмшсэн Ундрах гэдэг эгэл даруухан мөртлөө ажил хэрэгч бүсгүй байсан юм. Ундрах эгч маань шинээр гоо сайхны салон нээх санаатай байгаа бөгөөд хэрэглэгчид болон, өрсөлдөгчид, бүтээгдэхүүн, үйлчилгээний талаар судалгаа хийлгэх, ингэсний үндсэн дээр ямар маркетингийн бодлого баримтлахаа тодорхойлуулах зорилготой байсан билээ.
Энэ судалгааг багийн анд Б.Нарангэрэлийн хамт амжилттай хийж дуусгасаан. Харин өнөөдөр буюу 2009 оны 8 сарын 8-ны өдөр "MONA" нэртэйгээр тус салон нээлтээ хийж байна. Бидний хийсэн ажил үр дүнгээ өгнө гэдэгт найдаж байгаа.
Ундрах эгчийнхээ цаашдийн ажилд амжилт хүсч, дараа дахин хамтран ажиллана гэдэгт итгэж байна.
Цааш унших...
Friday, August 7, 2009
Шийдвэрээ гэж .....
Өнөөдөр гадаа бороо ороод сэрүүхэн байнаа. Зуны үргэлжилсэн халуун өдрүүдийн дунд тохиолддог цөөхөн өдрийн нэг нь өнөөдөр юм шиг санагдаж байна. Унтаж унтаж босоод хоол хийж, жаахан цэвэрлэгээ хийж явлаа. Оюутан болсноосоо хойш энэ жил л амралт гэдгийг хэрэгжүүлж байна даа. Ямар нэгэн сэтгэл шаналгасан юм бодох зүйлгүй зүгээр л өглөө сэрэх ч бас гоё шүү.
Гадаа бүрхэг болохоор сэтгэл санаа харин жаахан тавгүйтэх гээд байх шиг. Янз янзын юм бодоод л... хэ хэ.
Гэнэт ангийн багшдаа загнуулж, ангиасаа хөөгдөн байж өөр ангид орсон маань санаанд орлоо.
Бодоод байхад миний амьдралдаа гаргаж байсан шийдвэрүүдийн маань хамгийн зөв нь 6-р ангидаа жирийн ангиас гүнзгий ангируу орж байсан маань юм шиг байгаа юм. (одоогийн байдлаар!!) Тэр үед энэ шийдвэрийг гаргаагүй байсан бол одоогийн Отгоогоос яагаад ч дээр байхгүй байсан байх гэж боддог юм.
Зүгээр хүн сонсоод гайхаж мэднэ л дээ, энэ нэг юм өөрийгөө гайхуулах гэж л "би гүнзгий ангид орж байсан маань миний хамгийн зөв шийдвэр" хэлж байна гэж бодох байх. Гэхдээ миний хувьд бол одоогийн Отгоог бий болгосон шийдвэр гэж хэлж болно.
2001 оны намар би 6-р ангид элсэн орсон юм. Нэгээс тавдугаар анги хүртлээ нэг ангид сурч, ангийнхантайгаа их л эвтэй байдаг байлаа(өөр ангид орно гэдэг бол бүтэхгүй зүйл, энэ ангидаа сурсаар яваад л сургуулиа төгсөнө гэж боддог байсан гэхүү дээ..). Хичээл эхлээд удалгүй манай сургууль математикийн гүнзгийрүүлсэн сургалттай анги байгуулахар болсон, орох сонирхолтой хүүхдүүд математикийн шалгалт өгнө үү гэсэн зарлалыг хараад санаандгүй явж байгаад шалгалт өгчихсөн чинь ангийнхаа хэд хэдэн найз нарын хамт тэнцсэн байлаа. Тухайн үедээ ангийнханаасаа салж хагацаж чадахгүй, нэг л сүрхий хүн би гүнзгий ангид орохгүй, ангийнханаасаа салахгүй гээд л их мундаг байлаа. Гэхдээ 6-р ангиудаас аль ангийг суурь анги болгож гүнзгий анги үүсгэх нь тодорхой бус байсан юм. Суурь болгосон ангийн хүүхдүүдийг өөр ангиуд руу хуваарилж, шалгалт өгөөд тэнцсэн хүүхдүүдийг нэгтгэн анги үүсгэх ба тэр үеийн сургуулийн захирал байсан П.Тогоо багшийн охин манай ангийн багш байсан юм. Нэг өдөр бие өвдөөд хичээлдээ явж чадалгүй маргааш нь хичээлдээ ирсэн чинь 6д ангийг (манай анги)гүнзгий анги болгохоор болсон гэсэн яриа хүүхдүүд ярьж байлаа. Ангидаа ороод ирсэн чинь ангийнхан гэж бөөн барагар царайлсан хүмүүс, зарим нэг нь уйлаад нүд нь хавдсан (ангийнхандаа их хайртай болоод тэр байхгүй юу сална гэж бодохоор л уйлмаар санагдсан юм байлгүй.) байлаа. Ангийнхан багшаас гуйгаад л "багшаа бид нарыг битгий салгаач, бид нар энэ хамт олноороо л 10-р ангиа төгсмөөр байна. Бидн нар гүнзгий ангиас илүү сурч чадна" энэ тэр гээд л их олон юм ярьж байлаа. Уг нь бол сургуулийн захирлын санаа нь бол ганц охиныхоо ангийг гүнзгий анги болгоод өгье л гэж бодсон байх. Энхмаа багш (захирлын охин)ч нэлээн явсаны эцэст ангиа бүрэн бүтнээр нь үлдээхээр болж 6е ангийг тараахаар болов. Ингээд анги тарах аюулаас мултарч хүүхдүүдийн нэг санаа нь амарлаа. Ангийн хүүхдүүд Отгоо чин гүнзгий ангид орох уу гэж асуухад би гэж нэг л сүрхий амьтан "үгүй би та нартайгаа нэг ангид байнаа. Гүнзгий ангийн шалгалтыг зөвхөн өөрийгөө ямар хэмжээнд байгааг л мэдэх гэж өгсөн юм" гэж хэлэв. Хичээл ч тарж би ч яахав гэртээ ирлээ.
Маргааш нь хичээлдээ очсон чинь багш гэж бөөн уур болсон хүн ангийнхныг загнаад " та нар тэр гүнзгий ангируугаа зайлах нэг нь зайлаарай гээд л " хэнд хандаж хэлээд байгаа нь мэдэгдэхгүй байлаа. Тэгсэн чинь манай ангийн хоёр гурван хүүхэд (Дашка, Нуугий, Гэрлээ)ангидаа байна энэ тэр гэж баахан юм ярьж байснаа маргааш өглөө нь гүнзгий ангид орохоор болсон юм байх тэрнээс болоод л багш уурласан гэж ширээний найз маань хэлэв. Би ч багшийн уурыг намдаах гэж багшаа би гүнзгий ангид орохгүй, ангидаа л байна гэсээр эхний цаг завсарлав. Энэ өдөр сургууль дээр бараг хичээл орсонгүй. Гүнзгий ангиа байгуулна, суурь ангийн хүүхдүүдийг бусад ангируу нь хуваарилна гээд л багш нар их ажилтай байсан уу, аль эсвэл далимдуулаад хичээлээ ороогүй юу бүү мэд. Хичээл ороогүй байсан болохоор хүүхдүүд ангидаа манай ангид ямар хүүхэд орж ирэх бол, гүнзгий ангид ямар хүүхдүүд орсон бол, амралтаар юу хийсэн гээд л олон зүйлийн талаар ярилцаж байлаа. Тэгсэн чинь манай ангид гурван хүүхэд шилжиж ирж байгаа гэж багш хэлэв. Хэн юм бол аль сургууль, сум, аймаг юм бол гэж бодож байтал манай сургуулийн 6а-гын гурван охин(Цэрэннадмид, Нарангоо, Ганцэцэг байхаа.) байдаг байгаа. Ядаж байхад тэр охидуудад би жаахан тал муутай (одоо бодоод байхад хүүхэд насны гэнэн зан л байж дээ гэж бодоод инээд хүрдэг юм.). Ингээд миний ангидаа үнэнч байх бодол гэнэт өөрчлөгдөв. Тэгээд ангийн багш дээр очоод " багшаа би ерөөсөө гүнзгий ангид орлоо." гэж хэлчээд гараад ирэв. Хэлсэнийхээ дараа хэрэггүй ч хэлэв үү дээ, ангидаа байсан нь ч дээр юмуу гэж хэсэг бодлоо. За за болохгүй бол орохоо боличлоо гээд л багшид хэлчинэ дээ (амар байгаа биз хүний янз үзэх гээд л дураараа гэдэг нь...) гэсэн юм бодоод байж байтал багш ангид орж ирснээ намайгаа ангиас хөөдөг байгаа(Отгончимэг гуай та тэр гүнзгий ангируугаа яв. Манай анги чамаар дутахгүй. Сурах бичгүүдээ хураалгаад тэр гүнзгий ангидаа ор гээд л их л загнасан.). Би гэж ангийнхан дундаа бөөн байдалд орсон хүн (нүүр гэж час улаан) " за " гэж хэлээд цүнхэн дэх номоо хураалгаад л гараад явсан. Харин манай ангийнхан багшид юу ч хэлж чадаагүй (амихандаа ангийнхнаараа өмөөрүүлэх гэсэн юм байлгүй. Дараа нь ангийнхандаа хэсэг хугацаанд л гомдол тээж явсан даа). Мэдээ орсоноос хойш анх удаа л хүнд ингэж хэлүүлсэн шиг байгаа юм, сэтгэлд их л эвгүй санагдаж байлаа. Ингэж л би гэдэг хүн гүнзгий ангид орж байсан юм даа. Бодоод байхад тэр үед намайг бурхан ивээсэн юм шиг байгаа юм.
Багшдаа загнуулж ангиасаа хөөгдсөн (нэг хэсэг хугацаанд багшдаа хөөгдсөнөө бодохоор би тэр олон хүний дургүйг хүргэн байж энэ ангид орсон юм чинь сайн сурах хэрэгтэй гэж өөрийгөө дайчилдаг байсан. Одоо бодоход гэнэхэн бодол байсан юм шиг боловч тэр үедээ л намайг хөдөлгөж байсан бодол шүү), ангийнханыхаа өмнө байдалд орж, сайн найзаасаа салсанаасаа болоод нэг жил ганцаарлагдмал байдалтай явсан. Энэ хугацаанд надад номын сангаас өөр нөхөр олдоогүй л юм даа(номын сан ч сайхан шүү). Номтой нөхөрлөснөөр би их зүйл суралцсан.
Энэ олон зүйлийн эцэст юу гэх гээд байна гэхлээр хүн өөрчлөлтийг даван туулж түүнд зохицох чадвартай байх хэрэгтэй, бас чамайг дээрээс бурхан (бурхан багш) харж байдаг юм шүү(Чи зөв санаа бодолтой байх юм бол шүү дээ, бурхан ивээхгүй юмаа гэхэд заяа чинь ивээнэ).
Амьдрал гэдэг бол санаатай болон санамсаргүй үйлдлүүдийн цуглуулга байдаг. Зарим зүйл чамаас хамаарна, зарим нь чамаас үл хамарна. Өөрөөс хамаарах ямар нэгэн шийдвэрийг сайн бодож байж гаргаарай (бурхан багш хүн болгоныг байнга ивээгээд байхгүй шүү дээ).Яагаад гэвэл дараа нь харамсагүй.Намайг бол тэр үед бурхан багш ивээсэн байхаа.
Цааш унших...
Гадаа бүрхэг болохоор сэтгэл санаа харин жаахан тавгүйтэх гээд байх шиг. Янз янзын юм бодоод л... хэ хэ.
Гэнэт ангийн багшдаа загнуулж, ангиасаа хөөгдөн байж өөр ангид орсон маань санаанд орлоо.
Бодоод байхад миний амьдралдаа гаргаж байсан шийдвэрүүдийн маань хамгийн зөв нь 6-р ангидаа жирийн ангиас гүнзгий ангируу орж байсан маань юм шиг байгаа юм. (одоогийн байдлаар!!) Тэр үед энэ шийдвэрийг гаргаагүй байсан бол одоогийн Отгоогоос яагаад ч дээр байхгүй байсан байх гэж боддог юм.
Зүгээр хүн сонсоод гайхаж мэднэ л дээ, энэ нэг юм өөрийгөө гайхуулах гэж л "би гүнзгий ангид орж байсан маань миний хамгийн зөв шийдвэр" хэлж байна гэж бодох байх. Гэхдээ миний хувьд бол одоогийн Отгоог бий болгосон шийдвэр гэж хэлж болно.
2001 оны намар би 6-р ангид элсэн орсон юм. Нэгээс тавдугаар анги хүртлээ нэг ангид сурч, ангийнхантайгаа их л эвтэй байдаг байлаа(өөр ангид орно гэдэг бол бүтэхгүй зүйл, энэ ангидаа сурсаар яваад л сургуулиа төгсөнө гэж боддог байсан гэхүү дээ..). Хичээл эхлээд удалгүй манай сургууль математикийн гүнзгийрүүлсэн сургалттай анги байгуулахар болсон, орох сонирхолтой хүүхдүүд математикийн шалгалт өгнө үү гэсэн зарлалыг хараад санаандгүй явж байгаад шалгалт өгчихсөн чинь ангийнхаа хэд хэдэн найз нарын хамт тэнцсэн байлаа. Тухайн үедээ ангийнханаасаа салж хагацаж чадахгүй, нэг л сүрхий хүн би гүнзгий ангид орохгүй, ангийнханаасаа салахгүй гээд л их мундаг байлаа. Гэхдээ 6-р ангиудаас аль ангийг суурь анги болгож гүнзгий анги үүсгэх нь тодорхой бус байсан юм. Суурь болгосон ангийн хүүхдүүдийг өөр ангиуд руу хуваарилж, шалгалт өгөөд тэнцсэн хүүхдүүдийг нэгтгэн анги үүсгэх ба тэр үеийн сургуулийн захирал байсан П.Тогоо багшийн охин манай ангийн багш байсан юм. Нэг өдөр бие өвдөөд хичээлдээ явж чадалгүй маргааш нь хичээлдээ ирсэн чинь 6д ангийг (манай анги)гүнзгий анги болгохоор болсон гэсэн яриа хүүхдүүд ярьж байлаа. Ангидаа ороод ирсэн чинь ангийнхан гэж бөөн барагар царайлсан хүмүүс, зарим нэг нь уйлаад нүд нь хавдсан (ангийнхандаа их хайртай болоод тэр байхгүй юу сална гэж бодохоор л уйлмаар санагдсан юм байлгүй.) байлаа. Ангийнхан багшаас гуйгаад л "багшаа бид нарыг битгий салгаач, бид нар энэ хамт олноороо л 10-р ангиа төгсмөөр байна. Бидн нар гүнзгий ангиас илүү сурч чадна" энэ тэр гээд л их олон юм ярьж байлаа. Уг нь бол сургуулийн захирлын санаа нь бол ганц охиныхоо ангийг гүнзгий анги болгоод өгье л гэж бодсон байх. Энхмаа багш (захирлын охин)ч нэлээн явсаны эцэст ангиа бүрэн бүтнээр нь үлдээхээр болж 6е ангийг тараахаар болов. Ингээд анги тарах аюулаас мултарч хүүхдүүдийн нэг санаа нь амарлаа. Ангийн хүүхдүүд Отгоо чин гүнзгий ангид орох уу гэж асуухад би гэж нэг л сүрхий амьтан "үгүй би та нартайгаа нэг ангид байнаа. Гүнзгий ангийн шалгалтыг зөвхөн өөрийгөө ямар хэмжээнд байгааг л мэдэх гэж өгсөн юм" гэж хэлэв. Хичээл ч тарж би ч яахав гэртээ ирлээ.
Маргааш нь хичээлдээ очсон чинь багш гэж бөөн уур болсон хүн ангийнхныг загнаад " та нар тэр гүнзгий ангируугаа зайлах нэг нь зайлаарай гээд л " хэнд хандаж хэлээд байгаа нь мэдэгдэхгүй байлаа. Тэгсэн чинь манай ангийн хоёр гурван хүүхэд (Дашка, Нуугий, Гэрлээ)ангидаа байна энэ тэр гэж баахан юм ярьж байснаа маргааш өглөө нь гүнзгий ангид орохоор болсон юм байх тэрнээс болоод л багш уурласан гэж ширээний найз маань хэлэв. Би ч багшийн уурыг намдаах гэж багшаа би гүнзгий ангид орохгүй, ангидаа л байна гэсээр эхний цаг завсарлав. Энэ өдөр сургууль дээр бараг хичээл орсонгүй. Гүнзгий ангиа байгуулна, суурь ангийн хүүхдүүдийг бусад ангируу нь хуваарилна гээд л багш нар их ажилтай байсан уу, аль эсвэл далимдуулаад хичээлээ ороогүй юу бүү мэд. Хичээл ороогүй байсан болохоор хүүхдүүд ангидаа манай ангид ямар хүүхэд орж ирэх бол, гүнзгий ангид ямар хүүхдүүд орсон бол, амралтаар юу хийсэн гээд л олон зүйлийн талаар ярилцаж байлаа. Тэгсэн чинь манай ангид гурван хүүхэд шилжиж ирж байгаа гэж багш хэлэв. Хэн юм бол аль сургууль, сум, аймаг юм бол гэж бодож байтал манай сургуулийн 6а-гын гурван охин(Цэрэннадмид, Нарангоо, Ганцэцэг байхаа.) байдаг байгаа. Ядаж байхад тэр охидуудад би жаахан тал муутай (одоо бодоод байхад хүүхэд насны гэнэн зан л байж дээ гэж бодоод инээд хүрдэг юм.). Ингээд миний ангидаа үнэнч байх бодол гэнэт өөрчлөгдөв. Тэгээд ангийн багш дээр очоод " багшаа би ерөөсөө гүнзгий ангид орлоо." гэж хэлчээд гараад ирэв. Хэлсэнийхээ дараа хэрэггүй ч хэлэв үү дээ, ангидаа байсан нь ч дээр юмуу гэж хэсэг бодлоо. За за болохгүй бол орохоо боличлоо гээд л багшид хэлчинэ дээ (амар байгаа биз хүний янз үзэх гээд л дураараа гэдэг нь...) гэсэн юм бодоод байж байтал багш ангид орж ирснээ намайгаа ангиас хөөдөг байгаа(Отгончимэг гуай та тэр гүнзгий ангируугаа яв. Манай анги чамаар дутахгүй. Сурах бичгүүдээ хураалгаад тэр гүнзгий ангидаа ор гээд л их л загнасан.). Би гэж ангийнхан дундаа бөөн байдалд орсон хүн (нүүр гэж час улаан) " за " гэж хэлээд цүнхэн дэх номоо хураалгаад л гараад явсан. Харин манай ангийнхан багшид юу ч хэлж чадаагүй (амихандаа ангийнхнаараа өмөөрүүлэх гэсэн юм байлгүй. Дараа нь ангийнхандаа хэсэг хугацаанд л гомдол тээж явсан даа). Мэдээ орсоноос хойш анх удаа л хүнд ингэж хэлүүлсэн шиг байгаа юм, сэтгэлд их л эвгүй санагдаж байлаа. Ингэж л би гэдэг хүн гүнзгий ангид орж байсан юм даа. Бодоод байхад тэр үед намайг бурхан ивээсэн юм шиг байгаа юм.
Багшдаа загнуулж ангиасаа хөөгдсөн (нэг хэсэг хугацаанд багшдаа хөөгдсөнөө бодохоор би тэр олон хүний дургүйг хүргэн байж энэ ангид орсон юм чинь сайн сурах хэрэгтэй гэж өөрийгөө дайчилдаг байсан. Одоо бодоход гэнэхэн бодол байсан юм шиг боловч тэр үедээ л намайг хөдөлгөж байсан бодол шүү), ангийнханыхаа өмнө байдалд орж, сайн найзаасаа салсанаасаа болоод нэг жил ганцаарлагдмал байдалтай явсан. Энэ хугацаанд надад номын сангаас өөр нөхөр олдоогүй л юм даа(номын сан ч сайхан шүү). Номтой нөхөрлөснөөр би их зүйл суралцсан.
Энэ олон зүйлийн эцэст юу гэх гээд байна гэхлээр хүн өөрчлөлтийг даван туулж түүнд зохицох чадвартай байх хэрэгтэй, бас чамайг дээрээс бурхан (бурхан багш) харж байдаг юм шүү(Чи зөв санаа бодолтой байх юм бол шүү дээ, бурхан ивээхгүй юмаа гэхэд заяа чинь ивээнэ).
Амьдрал гэдэг бол санаатай болон санамсаргүй үйлдлүүдийн цуглуулга байдаг. Зарим зүйл чамаас хамаарна, зарим нь чамаас үл хамарна. Өөрөөс хамаарах ямар нэгэн шийдвэрийг сайн бодож байж гаргаарай (бурхан багш хүн болгоныг байнга ивээгээд байхгүй шүү дээ).Яагаад гэвэл дараа нь харамсагүй.Намайг бол тэр үед бурхан багш ивээсэн байхаа.
Цааш унших...
Saturday, August 1, 2009
Миний амьдралын өдрүүдэд өрнөх үйл явдлуудаа гэж..
Өглөө болгон нар мандаж бидний амьдралын шинэ шинэ өдрүүд ар араасаа хөвөрсөөр л. Энэ л өдрүүдэд гэнэтийн үйл явдлууд тасралтгүй өрнөдөг. Тэгвэл миний амьдралын өдрүүдэд ямар үйл явдлууд өрнөж байгаа тухай л энэ хэсэгт байх юм. Гэхдээ өдөр тутмын тэмдэглэл арай биш юм шүү. Надад сургамж болсон, баяр хөөр нэмсэн гэх мэтийн онцлох үйл явдлуудаа л бичнэ ш дээ.
Цааш унших...
Цааш унших...